Woensdag, 21 december

na weer een nacht wc nu echt aan de loperamide anders verlies ik te veel vocht Goed geslapen en voel me iets beter dan gisteren. Moet ook vandaag belangrijke dag.

Daar we vroeg vertrekken kopen we onderweg tapalapa met gekookt ei en maggi. De localshop eigenaar zet ons af voor 1 euro cent maar Lamin( onze tolk voor vandaag) pikt dit niet dus onderhandelt, grappig om te zien.

Als we het asfalt verlaten wacht 7 km voor het healthcentrum Safie, ze kent ons nog niet maar ze is de nieuwe verpleegster van het healthcentrum. Ze wacht op vervoer en dat is een crime hier. Maw de patiënten wachten ook en dat is best triest. We nemen haar uiteraard mee want wie weet hoelang ze anders nog moet wachten. ik zou er gek van worden geloof me want veel vervoer is hier niet. Ja zegt ze (als ze hoort wie we zijn) een goede oplossing voor transport zou welkom zijn .ik snap het maar als ik vraag geld voor medicijnen of transport kiest ze gelukkig voor medicatie. Die middag zal ook zij verrast zijn.

Geef haar mee om de anderen te vertellen dat doef doef ( wat dikke kont betekend) in Kubuneh is en ze lacht maar in het healthcentrum word ik zo genoemd vanaf dag 1.

Om 09.30 arriveren we bij Frans. Nemen de boodschappen mee uit Ned en drinken wat koffie met een geweldig uitzicht. Bespreken nog wat nieuwe projecten voor in het dorp als bouw van een marktplaats, vrouwentuin en irrigatie via solar, damwand om dorp ivm zout water .Maar ook bespreken we de hulp aan hele arme vrouw die we begin volgende week gaan bezoeken etc etc. Later meer hierover.Horen zijn verhaal aan van het doodschieten van een 1,30 m zwarte cobra en dan merken we dat ook hier de tijd vliegt. Jammer het is erg gezellig. laten nog wat ned boeken achter die we bij het hotel hebben meegenomen.

Op naar naar de fam Sanneh ( pabbie met waterhoofd) als we aankomen ook hier weer warm welkom. Het huis is aan de buitenkant door Amerikaanse kunstenaars verzien van Art. eh leuk voor de kunstenaar maar t levert de mensen in het dorp niets op en ik vind t geld weggooien.

Lamin de vader is er niet maar wordt snel door de oudste zoon opgehaald. Intussen begroeten we Pabbie nu 10 jaar die buiten op de grond ligt. Ik schrik hij is tov de vorige keer erg vermagerd en dat komt begrepen we in aprilal omdat hij niet goed meer kan slikken. Hij krijgt al gratis pap via de kliniek maar toch. Wederom lng leve het healthcentrum. Als moeder laat zien dat op zijn heup de botten beginnen uit te steken krijg ik het kwaad. Dammm waarom moet dit zo? Ja ik ben ook gewoon mens en begin te huilen en schaam me ook niet meer. 2 lieve ouders die er alles voor doen dat hun zoon overleeft en Nyma geeft hem op dat moment ook zijn pap. Het gaat met moeite en ze vraagt om suiker want dan zou hij mogelijk sterker worden. Ga die hoop niet weg halen. Ik weet beter maar beloof ze volgende week suiker want wie ben ik om ze met de waarheid te convronteren? In Nederland zou deze jongen in een verpleeghuis liggen mogelijk infuus of zo maar niet buiten ! ik zie het als wachten op de dood op een erg onaangenamen manier.

Als ma klaar is komt ze met een cadeau voor ons dit keer een dwerg papagaai in een te klein kooitje, tja en nu aannemen en loslaten elders of eerlijk zijn. Laatste want meenemen naar Ned kan niet. Voel me zo beroerd want ze hadden hem speciaal voor ons gevangen en je kan hemlerne praten enz. Het is zo lief bedoelt.

Pa lamin komt inmiddels aangelopen en hoe dichter hij bij komt hoe meer zijn gezicht begint te glunderen want hij ziet ook de ezelskar. We overhandigen hem zijn ezelskar met allerlei tuigjes wat al besteld was vanuit Ned ( dank aan Frans) hij is als een kind zo blij had al een ezel maar kan nu wat centjes verdienen . dit was ook onze bedoeling. Ze verdienen het zo! En weer zie ik echte armoedewaaraan wij aks stichting iets probren te doen. Hij zegt wel 100 x thank you zacht mompelend.

Volgende week nemen we een pomp mee want lekke band zou betekenen geen handel en ook betalen we dan het schoolgeld voor 1 jaar voor zijn 3 kinderen. En delen zeker hier schoenen en andere dingen uit.

Frans komt inmiddels met de ambulance aanrijden maw tijd om naar het healthcentrum te gaan. Haast is dus geboden. Want er wachten mensen. Het mooie verhaal hiervan lezen jullie morgen......

Oja hier in de nacht wat wind maar dat slaapt lekker en overdag ik het schat 35 graden, heel aangenaam! Geen regen en sneeuw haha.

Vanaf deze plek wensen wij jullie een warm en gezellig kerstfeest!

Fred en Ivonne